Και ακόμη γυρίζει (ξανά)

Ξεκίνησε το Euro 2024 στα γήπεδα της Γερμανίας. Δεν πρόλαβε να κλείσει η φετινή σεζόν – όπως πάντα με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ – και σε 15 μέρες ξεκίνησε το τουρνουά με χαρές και πανηγύρια. Δικαιολογείται, όμως;

Να είμαι ξεκάθαρος, χαίρομαι που θα δω ματσάκια, ήδη παρακολούθησα κάμποσα. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη ένα μικρό αριθμητικά αλλά σημαντικό ποιοτικά δείγμα φίλων μου, βλέπω πως ο πολύς κόσμος, δεν πολυψήνεται. Το ότι δεν παίζει η Εθνική μας αφορά μόνο τους όχι και τόσο ποδοσφαιρόφιλους. Στα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα των ευρωπαϊκών χωρών υπάρχουν παιχταράδες σε αφθονία και κάθε ποδοσφαιρόφιλος που σέβεται τον εαυτό του, το γνωρίζει. Τότε;

Στο Σύγχρονο ποδόσφαιρο υπάρχει υπερπληθώρα προσφοράς θεάματος. Πόσους αγώνες ποδοσφαίρου μπορεί να καταναλώσει ένας μέσος άνθρωπος σε μία μέρα – για να μην πω σε μία εβδομάδα;

Και κάτι άλλο: γιατί να χάσεις τη βόλτα σου, προκειμένου να δεις αμφιβόλου ποιότητας αναμετρήσεις ή κακομαθημένους αστέρες με αδικαιολόγητα και εξωφρενικά υψηλές αποδοχές και μια δημόσια εικόνα που ουδεμία σχέση έχει με ήρωες της εργατικής τάξης. Γιατί το ποδόσφαιρο περισσότερο συγκινεί ανθρώπους των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων παρά “σοκολατόπαιδα” που θα έλεγε και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Φυσικά θα δω αρκετά ματς. Αλλά, ταυτόχρονα δεν ξεχνώ την γενοκτονία όχι μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά και στο Νότιο Σουδάν, δεν ξεχνώ τα παιδιά που αποδεκατίζονται στη Σομαλία, καθώς και την εθνοκάθαρση που πραγματοποιείται στη Μιανμάρ εις βάρος της μουσουλμανικής μειονότητας των Ροχίγκια από την βουδιστική πλειοψηφία. Και τα όσα συμβαίνουν σε ένα σωρό χώρες για τα οποία δεν έχουμε καμία ενημέρωση.

Αλλά υπάρχει άρτος και θέαμα.

Ο Τοποτηρητής