Δικαίωμα στο όνειρο

Χθες συμπληρώθηκαν 37 χρόνια από την ημέρα που η Εθνική Ελλάδας στην καλαθοσφαίριση βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης για πρώτη φορά. Δεν ήταν και η τελευταία. Αλλά τότε ένα άθλημα για λίγους κατέκτησε όλη την χώρα. Κάθε χωριό και πόλη απέκτησαν δικό τους γήπεδο μπάσκετ από όπου ξεπήδησαν ταλέντα αρκετά εκ των οποίων αναδείχθηκαν κάνοντας πρωταθλητισμό, ενώ η χώρα μας κατέστη υπολογίσιμη δύναμη στο άθλημα και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα. Τυχαία έπεσα σε ανάρτηση σχετική του φίλου Γιάννη Σιδεράκη από την Άρτα και με πολλούς φίλους και στην πόλη μας. Τα όσα έγραψε με συγκίνησαν γιατί είναι αληθινά και είναι ό,τι θα ήθελα να πω κι εγώ. Τα αναδημοσιεύω και τον ευχαριστώ για την συγκατάθεσή του.

“Ο ιδιοκτήτης του καφέ-μπαρ τα είχε πάρει άσχημα και μας το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι… 5 πιτσιρίκια του έπιαναν ένα καλό τραπέζι, μπροστά στην τηλεόραση, όπου σε λίγο θα ξεκινούσε ο μεγάλος τελικός, Ελλάδα- ΕΣΣΔ και έπιναν πορτοκαλάδες.
Μέσα θα έμπαινε και το ήξερε, αλλά τι να κάνει εκτός από το να μας στραβοκοιτάει, καθώς μας έβλεπε γεμάτους αγωνία, να περιμένουμε το τζάμπολ και σας “ειδικοί” που ήμασταν, είχαμε ήδη δυο τρία χρόνια που παίζαμε μπάσκετ, να κάνουμε προγνωστικά για τον αγώνα, αν και όλα ήταν δυσοίωνα…

Τι έγινε στην συνέχεια, πως πανηγυρίσαμε, πως μια ολόκληρη χώρα βγήκε στους δρόμους, δεν θα το αναφέρω, όλοι τα ξέρετε…. Μια μαγική νύχτα, που έδωσε δύναμη και περηφάνια σε έναν ολόκληρο λαό.

Θα πω όμως, πως την επόμενη ημέρα, όλα ήταν διαφορετικά. Οι ελάχιστες μπασκέτες που υπήρχαν στην πόλη, ήταν γεμάτες από επίδοξους παικταράδες, που άλλος μιμούνταν το σπάσιμο της μέσης του Γκάλη, άλλος σούταρε σαν τον Φάνη, άλλος τάπωνε σαν τον Φασούλα, άλλος ντρίμπλαρε σαν τον Γιαννάκη… Η επόμενη ημέρα ήταν διαφορετική.

Μια ολόκληρη γενιά αγάπησε το μπάσκετ, δεκάδες χιλιάδες παιδιά άφησαν άλλες μπάλες και αγκάλιασαν την πορτοκαλί θεά. Ίσως να μην πήγαν στην Εθνική, ίσως να μην έπαιξαν καλά καλά σε τοπική ομάδα, αλλά αγάπησαν το άθλημα, που στα επόμενα χρόνια έγινε το Εθνικό μας σπορ και γνώρισε μεγάλη άνθηση, φέρνοντας κύπελα, τίτλους, αλλά πάνω από όλα χαρά σε όλους τους πολίτες της άμοιρης αυτής χώρας, που ποτέ δεν είχαν κάτι για να είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι.

Η επιτυχία της τεράστιας αυτής ομάδας, αν με ρωτάτε αυτή ήταν. Ότι έκανε δηλαδή, κατάφερε χιλιάδες παιδιά να ασχοληθούν, όπως και όσο μπορούσαν με το ωραιότερο άθλημα στον κόσμο και αυτά με την σειρά τους, από οποιοδήποτε μετερίζι, έστω και από αυτό του οπαδού στο καφενείο, να μεταλαμπαδεύσουν την αγάπη τους και στις επόμενες γενιές, στα παιδιά τους.

Τα απόνερα από το τσουνάμι της 14ης Ιουνίου 1987, τα αισθανόμαστε ακόμη και ας έχουν παρατήσει πλέον το άθλημα, που προχωράει σε όλα τα επίπεδα από ιδιωτικές και μόνο πρωτοβουλίες, με την αγάπη και το ψώνιο ανθρώπων που ήταν παιδιά, τότε… Στο σημείο μηδέν, όταν το μπάσκετ από ένα άγνωστο, εξωτικό άθλημα, έγινε η λατρεία τους.

Κάθε φορά που ακούω μπάλα μπάσκετ να χτυπάει σε παρκέ ή σε τσιμέντο, κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί να προσπαθεί, να αγωνίζεται, να σουτάρει, κάθε μα κάθε φορά όμως, έρχεται στο μυαλό μου εκείνη η βραδιά, εκείνη η θρυλική προσπάθεια.
Ήμουν 15 χρονών τότε, όσο είναι τώρα ο γιός μου και αυτοί οι γίγαντες, της μπασκετικής Κωλοπετινίτσας της Ευρώπης, με έκαναν να πιστέψω, να ονειρευτώ, να προσπαθήσω, μιας και που τους είδα με τα μάτια μου να προσπαθούν, να πιστεύουν και να τα καταφέρνουν…
Όλα σήμερα έχουν αλλάξει, 37 χρόνια μετά…. Ο κόσμος όλος έχει αλλάξει, η κοινωνία, ο πλανήτης… Λογικό είναι να έχει αλλάξει και το μπάσκετ.

Αυτό που έμεινε όμως ίδιο και δεν πρόκειται ποτέ να είναι διαφορετικό, είναι ο άνθρωπος, που πάντα αναζητάει το μεγαλύτερο, το καλύτερο, το ακατόρθωτο, το θαύμα, την υπέρβαση.

Ο άνθρωπος που αγωνίζεται κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κόντρα σε όλους και στα πάντα, για να γίνει καλύτερος, κόντρα πάνω από όλα στον μεγαλύτερο εχθρό του… Στον κακό του εαυτό, τον απαθή, τον νωχελικό, τον βολεψάκια, τον τεμπελάκο…

Κάθε φορά που ακούω την μπάλα να χτυπάει ελπίζω και κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί, στο γήπεδο να μοχθεί, νοιώθω ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα να γίνουμε όλοι μας, λίγο καλύτεροι…”

*ο Γιάννης Σιδεράκης διατηρεί το εξαιρετικό βιβλιοπωλείο “Η Πολυθρόνα του Νίτσε” στην Άρτα

* ο τίτλος που έδωσα στην ανάρτηση “Δικαίωμα στο όνειρο” είναι και τίτλος τραγουδιού του Λάκη Παπαδόπουλου ή Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ