Δεκατέσσερα αποφθέγματα του Γιάννη Τσαρούχη

Ο Γιάννης Τσαρούχης (Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989) ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος. Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο Άσυλο Τέχνης. Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατά τα έτη 1929–1935, με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Παράλληλα, κατά το διάστημα 1931–1934, μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Φώτη Κόντογλου και Αγγελική Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.


Στην Ελλάδα ζούμε πολυτελέστερα απ’ όσο μας επιτρέπουν τα μέσα μας, πέρα από τις οικονομικές μας δυνατότητες και τις ψυχικές μας ικανότητες. Αυτό ήδη μας δημιουργεί προβλήματα και θα μας προξενήσει μεγάλο κακό.

Μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι.

Αρετές μας είναι τα ελαττώματά μας που τα παραδεχτήκαμε.

Τόσα πολλά αγράμματα τσογλάνια. Τι φρίκη, Θεέ μου…

Στην Ελλάδα βλέπουμε μόνο τη δυσάρεστη και την αδύνατη πλευρά κάθε πράγματος. Όλοι ξέρουν το τι δε γίνεται και, ικανοποιημένοι με την απαισιόδοξη γνώμη τους, κατηγορούν κάθε άνθρωπο που έχει δράση και προσπαθεί να κάνει κάτι τι.

Μόνον αυτοί που σφάζουν με άνεση και ευχαρίστηση ένα ζώο έχουν δικαίωμα να είναι κρεοφάγοι.

Φιλία είναι η συμφωνία δύο ανθρώπων να μην προχωρήσουν τη σχέση τους σε βάθος, αλλά να μείνουν στην επιφάνεια.

Η Ελλάδα! Τι ωραίο σκηνικό, πράγματι! Αλλά πόσο κακή παράσταση. Θεέ μου!

Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι η ατόφια ελληνική ψυχή.

Οι Έλληνες ζωγράφοι αγάπησαν τη Γερμανία γιατί ήταν ευπρόσιτη, επαρχιακή, και δι’ αυτής απολάμβαναν την Ευρώπη όπως τα παιδιά τη θάλασσα στα ρηχά.

Για το Κράτος είμαστε όλοι κομμουνιστές όταν λέμε την αλήθεια και δεν ανεχόμαστε τη δουλοπρέπεια.

Ελευθερία είναι να κάνεις αυτό που θεωρείται κακό και μη επιτρεπόμενο, και οι άνθρωποι να το παραδέχονται.

Η μετριότητα κατάντησε να είναι κάτι το απαραίτητο! Η μετριότητα και η καπατσοσύνη!

Είμαι μαθητής του αττικού φωτός.

Προηγούμενο άρθροΗ Όλγα Πεπόνη το νέο μεταγραφικό απόκτημα του Φιλαθλητικού Πρέβεζας
Επόμενο άρθροΌλα φίνα, μόνο με το μαλακό, ε;