Δεκαεφτά αποφθέγματα του Τίτου Λίβιου

Ο Τίτος Λίβιος (Titus Livius, 59 π.Χ. – 17 μ.Χ) ήταν Ρωμαίος ιστορικός, ο οποίος έγραψε μία μνημειώδη ιστορία της Ρώμης και του ρωμαϊκού λαού -Ab Urbe Condita Libri- που καλύπτει την περίοδο από τους πρώτους θρύλους της Ρώμης πριν την παραδοσιακή ίδρυσή της το 753 π.Χ. και μέσω της βασιλείας του Οκταβιανού Αυγούστου μέχρι την εποχή του Λίβιου. Το έργο αυτό σώθηκε αποσπασματικά (35 βιβλία από τα 142). Ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της ιστορίας αυτής της εποχής. Ο Δάντης τον χαρακτήρισε ως «ο άνθρωπος Λίβιος». Ωστόσο έκανε λάθος σε αυτό το χαρακτηρισμό του. Παρά τις αδυναμίες του στην έρευνα και στην αναζήτηση της αλήθειας, λίγοι κατάφεραν να σχεδιάσουν τόσο τέλεια μία εντυπωσιακή εικόνα του χτες ή να βγάλουν από αυτή διδακτικά συμπεράσματα για τις ηθικές ελλείψεις του σήμερα. Ο Λίβιος ήταν περισσότερο ένας επικός που χρησιμοποίησε τον πεζό λόγο παρά ένας ιστορικός. Θεωρήθηκε μεγάλος τεχνίτης του λόγου. Στην γλώσσα του αναγνωρίζουμε απηχήσεις από τον Έννιο και τον Βιργίλιο. Γεννήθηκε στην Πάντοβα, πέρασε ένα διάστημα της ζωής του στην Ρώμη. Γνωρίστηκε με τον Αύγουστο και τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κλαύδιο. Ήταν άνθρωπος τίμιος, δίκαιος και πατριώτης. Χαρακτηριζόταν για την πλήρη συνέπεια ανάμεσα στην ζωή και το έργο του. Στο έργο του αφθονεί και το πνεύμα του διδακτισμού.

Οι αντιξοότητες θυμίζουν στους ανθρώπους τη θρησκεία.

Σε δύσκολες και απελπιστικές καταστάσεις, οι πιο τολμηρές αποφάσεις είναι οι πιο ασφαλείς.

Γεγονότα με μεγάλες συνέπειες μπορούν να προέλθουν από ασήμαντα περιστατικά.

Οι άνθρωποι είναι ελάχιστα προφυλαγμένοι απ’ αυτό που η επιτυχία τούς εμποδίζει να το φοβηθούν.

Ο φόβος που έχουμε για κάτι είναι ευθέως ανάλογος με την άγνοιά μας γι’ αυτό.

Ποτέ κανένα έγκλημα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με λογικά επιχειρήματα.

Δυστυχώς, η απόλυτη ανοχή δεν φέρνει ελευθερία, όταν δεν υπάρχει ωριμότητα.

Καλή τύχη και καλή διάθεση σπάνια συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο.

Ένας κοινός κίνδυνος είναι ο πιο δυνατός δεσμός. Θα κρατήσει τους ανθρώπους ενωμένους ακόμα και όταν υπάρχουν αμοιβαίες αντιπάθειες και έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ο φθόνος, όπως η φωτιά, πάντα προσπαθεί να φτάσει τα ψηλότερα σημεία.

Πουθενά οι υπολογισμοί μας δεν πέφτουν τόσο συχνά έξω όσο στον πόλεμο.

Την αληθινή δόξα την αποκτά μόνο αυτός που την περιφρονεί.

Υπάρχει πάντα περισσότερο πάθος στην επίθεση παρά στην άμυνα.

Στην αρχαία Ελλάδα πολλές βασιλικές οικογένειες ήταν ένοχες για εγκλήματα που έδωσαν υλικό για τραγωδίες. Τώρα η Ρώμη ακολουθεί τον ίδιο δρόμο…

Όταν η τύχη γίνεται πολύ ευνοϊκή, τότε είναι που δεν πρέπει να την εμπιστευόμαστε καθόλου.

Υπάρχει ένα παλιό ρητό: οι φιλίες πρέπει να είναι αθάνατες και οι έχθρες θνητές.

Προτιμότερη και ασφαλέστερη είναι μια εξασφαλισμένη ειρήνη από μια νίκη στην οποία ελπίζουμε. Η πρώτη είναι στο δικό μας το χέρι, ενώ η δεύτερη στα χέρια των θεών.