Ένα ποίημα για την Κυριακή – Κώστας Καρυωτάκης

“Στο άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο”

Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει
τοὺς οὐρανοὺς τὸ στέμμα σου. Τὸ φῶς σου
χωρὶς νὰ καίη, τυφλόνει τὸ λαό σου.
Πεταλοῦδες χρυσὲς οἱ Ἀμερικάνοι,
λογαριάζουν πόσα δολλάρια κάνει
σήμερα τὸ ὑπερούσιο μέταλλό σου.

Λευτεριά, Λευτεριά, θὰ σ’ ἀγοράσουν
ἔμποροι καὶ κονσόρτσια κ’ ἑβραῖοι.
Εἶναι πολλὰ τοῦ αἰῶνος μας τὰ χρέη,
πολλὲς οἱ ἁμαρτίες, ποὺ θὰ διαβάσουν
οἱ γενεές, ὅταν σὲ παρομοιάσουν
μὲ τὸ πορτραῖτο τοῦ Dorian Grey.

Λευτεριά, Λευτεριά, σὲ νοσταλγοῦνε,
μακρινὰ δάση, ρημαγμένοι κῆποι,
ὅσοι ἄνθρωποι προσδέχονται τὴ λύπη
σὰν ἔπαθλο τοῦ ἀγῶνος, καὶ μοχθοῦνε,
καὶ τὴ ζωή τους ἐξακολουθοῦνε,
νεκροὶ ποὺ ἡ καθιέρωσις τοὺς λείπει.

Κώστας Καρυωτάκης
Ποιητική συλλογή: ‘Ελεγεία και Σάτιρες’ (1927)

Προηγούμενο άρθρο“Ήτο μεγάλος ποιητής ο νέος αυτός και ευγενής.”
Επόμενο άρθροΚαι τη νέα χρονιά στον Φιλαθλητικό Πρέβεζας η Ιωάννα Σιούλα